Piotr Jerzy Frassati urodził się 6 kwietnia 1901 roku w Turynie i zmarł tamże 4 lipca 1925 roku. Był włoskim studentem, alpinistą i świeckim bratem dominikańskim, którego życie charakteryzowało się niezwykłym zaangażowaniem społecznym wynikającym z głębokiej wiary chrześcijańskiej. Pomimo pochodzenia z zamożnej turyńskiej rodziny wydawców świadomie zdecydował się na życie w radykalnej solidarności z najbiedniejszymi. Dla Frassatiego zaangażowanie społeczne nie było czystą dobroczynnością, lecz bezpośrednim spotkaniem z Chrystusem w cierpiących. Wstąpił do Stowarzyszenia Miłosierdzia św. Wincentego a Paulo i niemal każdą wolną chwilę poświęcał na odwiedzanie chorych, starszych i głodujących ludzi w ich zrujnowanych mieszkaniach. Nie tylko obdarowywał ubogich swoim czasem i sympatią, ale także poświęcał swój własny dobytek. Regularnie rozdawał swoje kieszonkowe, ubrania, a nawet bilety tramwajowe, przez co często musiał wracać do domu pieszo.Oprócz bezpośredniej pomocy potrzebującym Frassati rozszerzył swoją działalność również na płaszczyznę społeczną i polityczną. Jako antyfaszysta i aktywny członek Katolickiej Partii Ludowej (Partito Popolare Italiano) walczył o sprawiedliwość społeczną. Połączył swoją pasję do wspinaczki górskiej z działaniami społecznymi, zakładając stowarzyszenie młodzieżowe „Società Tipi Loschi”, które łączyło modlitwę, obcowanie z naturą oraz pomoc potrzebującym. Podczas jednej z wizyt domowych zaraził się polio, na które zmarł w 1925 roku w wieku zaledwie 24 lat. Prawdziwy wymiar jego działalności stał się dla opinii publicznej jasny podczas jego pogrzebu: Tysiące ubogich mieszkańców Turynu wyległo na ulice, aby po raz ostatni pożegnać młodego człowieka, który dał im nadzieję w najciemniejszych chwilach. Pier Giorgio Frassati został beatyfikowany 20 maja 1990 roku przez papieża Jana Pawła II. 7 września 2025 roku nastąpiła jego kanonizacja przez papieża Leona XIV.